Bugün sınırlı bir baskı unsuru olan Beluç silahlı hareketi, Tahran’ı güneydoğu sınırlarında daha fazla askerî ve istihbari kaynak kullanmaya zorlayan ciddi bir güvenlik tehdidine dönüşebilir.
İran’ın maksimalist tutumu, yalnızca bir müzakere taktiği olarak değil birbirini izleyen gelişmelerin şekillendirdiği bir nedensellik zincirinin sonucu olarak değerlendirilmelidir.
İran, askerî ve ekonomik açıdan ağır kayıplar yaşamış olsa da savaşın ABD açısından ortaya çıkardığı siyasi ve ekonomik maliyetler, Tahran için önemli bir stratejik kazanıma dönüşebilir.
Seçim sonuçlarının İran-ABD ilişkilerinin seyrini nasıl etkileyeceği, Kongre’de oluşan yeni çoğunluğun yanı sıra Washington ve Tahran’ın bu siyasi tabloya vereceği karşılıklara bağlı olacaktır.
Mozaik savunma, İran’ın askerî kapasitesini korumasına ve saldırılar karşısında direnç göstermesine katkı sağlamış olsa da tek başına savaşın sonucunu belirlemeye yeterli değildir.
İran’a yönelik sert güvenlik yaklaşımı yalnızca Netanyahu ve sağ blokla sınırlı kalmamış, muhalefetin önemli kesimi tarafından da benimsenmiştir
Sistan-Beluçistan’daki şiddetin seyri, büyük ölçüde İran’ın bölgesel tehdit değerlendirmelerine bağlı olacaktır. ABD ve İsrail ile yeni bir çatışma ihtimali gündemde kaldığı sürece Tahran’ın ön alıcı operasyonlarını sürdürmesi, silahlı Beluç grupların da bu operasyonlara misilleme saldırılarıyla karşılık vermesi beklenebilir.
Şimdilik diplomatik kanallar yeniden hareketlenmiş olsa da yeni bir askerî tırmanmayı önleyebilecek kalıcı bir uzlaşı zemininin oluştuğunu söylemek için erkendir.